Ĉu fajro estu?
— La buso ne plu iras, anoncis iom ĝenita la ŝoforo de buso, kiun mi ĵus eniris. Antaŭ ol mi plene sidiĝis, mi jam estis celanta la elirpordon de la buso per rapidaj paŝoj. Rigardante al la fumo de kio pli kaj pli venis, la ŝoforo preskaŭ lerte baris la elirpordon, tiel ke ne eblis forlasi la buson per mia granda rapideco. La fumo verŝajne bone klarigas kial mi rapidis. Kiam la ŝoforo finfine ebligis al mi la eliradon, post almenaŭ 2,5 sekundoj da barado, mia paŝado denove iĝis rapida por ne stari tro proksime al buso, kiu certe iĝus tre malviviga afero en okazo de eksplodo.

— For de la buso! For de la buso! Flamoj estas!, mi elkriis sufiĉe laŭte kaj multfoje kiam mi ekvidis de sekura distanco en la buso flamojn. Oni eble kredus ke la ceteraj kunveturantoj rapide forirus. Ne. Tial mi denove ekkriis. Ili firme restis ĉe la buso — ja nur temis pri fajro en la elektraj instalaĵoj. La ŝoforo kelkfoje provis estingi la fajron, sed ĉiam post momento ĝi revenis. La fajrobrigado venis en granda nombro post kelkaj minutoj kaj zorgis pri la fajreto, pri kiu fakte temis. Nenio plu okazis kaj per la sekvanta buso mi rekomencis la veturadon hejmen ... kiu ĉi-foje estis senflama.